Pastorale sectie Nieuw-Rijswijk

Voorbij de grote woorden
hand duif
Op het paasfeest hebben we grote woorden gesproken. Niet vanuit onszelf maar omdat die ons in de mond waren gelegd door zeer enthousiaste getuigen. We hebben hen nagezegd en we hebben met hen meegezongen over het onbeschrijfelijke van de opstanding van Jezus Christus uit de dood.
Nu leven we tussen Pasen en Pinksteren. Tussen grote woorden en die vertalen naar ons eigen bestaan. Tussen het ervaren van de kloof tussen Jezus en ons en de hoop dat ook wij misschien in zijn beweging kunnen worden meegenomen.
We wachten stil op de Heilige Geest. Want als die ons niet telkens opnieuw geschonken wordt, kúnnen wij eenvoudig niet leven vanuit de opstanding.
We zijn huiverig geworden voor grote woorden buiten Pasen om. Daarvoor zijn we ons té bewust van het onbeschrijfelijke lijden op onze planeet. Als we al te snel enthousiast gaan roepen over God en zo richten we onvoorstelbare schade aan bij hen die gebukt gaan onder loodzwaar leed. We hébben geen antwoorden. Typerend voor gelovigen is niet dat ze antwoorden hebben. Al wordt dat ten onrechte nog vaak gedacht. Maar dat ze te midden van alle vragen de weg van Jezus proberen te gaan. Die niets anders is dan de weg van het mededogen. Zoals Hetty Hillesum dat in één zinnetje zo raak omschrijft: Ik zou een pleister op vele wonden willen zijn (uit: Het verstoorde leven).
Van Pasen naar Pinksteren loopt de smalle weg van het stil wachten op de Heilige Geest. Die één en al wijsheid en liefde is. En heel goed weet op welke manier ze óns wil inschakelen in de beweging van Jezus Christus.

Ter nagedachtenis aan Nel Cosman
engel beeld
Ze stierf op 14 maart, Petronella Klaartje Cosman-de Groot op de leeftijd van 82 jaar. Op 20 maart gedachten we haar in de aula van Eikelenburg. Ze was een vrouw die stilte om zich heen droeg. Het werk in de bibliotheek, dat ze tientallen jaren deed, paste dan ook naadloos bij haar. Toen ze bij mij met een meditatiegroep mee ging doen had ik vanaf het begin het gevoel dat ze eigenlijk niet veel te leren had. Ze leefde al van nature een meditatief bestaan. Hoewel ze graag contact met mensen had en heel sociaal was ingesteld, had ze de stilte en het alleen-zijn steeds weer nodig om tot zichzelf en tot haar God te komen.
De flat op de bovenste verdieping fungeerde voor haar als een veilig nest, hoog boven het gewoel van de wereld. Bij haar huwelijk was ze tot de Lutherse kerk overgegaan, maar ze was tevens gastlid van onze kerk. Toen haar man Gerard langdurig ziek werd en later ook moest worden opgenomen, bleef ze hem onvermoeibaar steunen en dagelijks bezoeken. Lichamelijk putte dat haar uit, hoewel ze het met veel liefde deed tot aan zijn dood. Later bleek de aanslag op haar gezondheid toch te groot te zijn geweest en kreeg ze te horen dat ze niet meer lang te leven had. Met kalme aanvaarding zag ze haar einde op deze aarde tegemoet. Voor de afscheidsdienst koos ze alvast de Bijbelteksten. Over de storm op het meer en Jezus die rustig lag te slapen. En woorden van Paulus over een nieuwe woning die we in de hemel hebben als onze aardse tent wordt afgebroken. Moge zij haar stille weg in de wereld van Licht met vreugde vervolgen! We wensen Arnout en Vivian en ook haar zus en allen die haar zullen missen toe dat mooie herinneringen hen zullen dragen.

Dank !
margrieten

Het lijkt misschien vanzelfsprekend, al die vrijwiligers, die iedere zondag komen opdagen. Mensen van de kerk-tv, de beamers, de zangers, de vrijwillige kosters, de ambtsdragers en er zijn er vast nog meer. Speciaal wil ik de kinderen noemen die de Witte Donderdagviering  door hun inzet tot zoiets moois hebben gemaakt. Dank je wel Selina, Jona, Nikita, Nina, Eli, Nienke, Mirthe, Elise en Wilmar! We gaan elkaar weer ontmoeten. Ieder die er zorg voor draagt dat de diensten zondag na zondag kunnen plaatsvinden: Heel veel dank. Het wordt enorm gewaardeerd door gemeenteleden (hoor ik regelmatig) dat de diensten doorgaan, vanuit onze eigen kerkgebouwen, in deze bizarre tijd. Iedere zondag kijken en luisteren honderden mensen, die zo toch nog iets van verbondenheid met de eigen geloofsgemeenschap kunnen ervaren. Kerkdiensten en preken zijn er genoeg te zien en te horen op tv en radio. Maar de eigen kerken met eigen voorgangers en ambtsdragers blijken toch belangrijk te zijn en iets toe te voegen. We hopen natuurlijk dat we het ergste gehad hebben en dat we de kerkdeuren binnenkort weer wagenwijd open kunnen zetten. Maar zolang als het nodig is houden we op deze manier de lofzang toch gaande!

Iets meer mogelijk
handen

Op het gebied van pastoraal contact wordt weer meer mogelijk, zeker nu veel ouderen inmiddels zijn ingeënt. Het bezoekwerk heeft nooit stil gelegen maar draaide uit veiligheidsoverwegingen wel op een lager pitje. Wat telefonisch kon werd op die manier gedaan, waar elkaar zien nodig was gebeurde dat toch ook.
Mijn afspraken in de kerk ga ik weer oppakken. Er zijn ook al verschillende pastorale ontmoetingen geweest. Niet in de knusse meditatieruimte maar in één van de grotere kerkzalen. Ook ben ik nog niet vast op de dinsdagochtend aanwezig maar nodig ik u uit om een afspraak te maken voor een tijdstip in de week (van maandag tot en met donderdag) dat ons beiden past. Ik zie uit naar weer veel meer gesprekken van aangezicht tot aangezicht!

Graag tot ziens
Contact is altijd mogelijk en is ook mogelijk gebleven tijdens deze pandemie.
U bent maar zo ver verwijderd van ons als pastores als één telefoontje. Dus wacht niet af als u aandacht en/of bezoek wilt maar neem initiatief!

Graag tot ziens, thuis,
onderweg of in de kerk.
Hartelijke groet,
Ds. Susan Karreman