Pastorale sectie Nieuw-Rijswijk

Dat ene lied

blokfluitWat was het bijzonder om op de Startzondag van 12 september gezamenlijk het slotlied te
mogen zingen. Het was echt een ontroerend moment. Het bracht mij weer dichter bij het besef, dat wat er werkelijk toe doet zelden of nooit iets is wat we kunnen kopen. Het gaat om een lied dat je raakt, een prachtige wolkenlucht en een contact van hart tot hart met een reisgenoot op deze aarde. De volkszanger Willy Alberti
(1926-1985) zong het al: De glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft. Het leven is een prachtig mysterie dat we niet in de hand hebben. Maar dat leeft door ons heen. Hoe meer we ons eraan over kunnen geven zonder voorwaarden vooraf, des te meer zullen we ons levend voelen. Maar dat is niet eenvoudig. Want we hebben zo onze eisen ten aanzien van hoe ons ideale bestaan er uit zou moeten zien. Daarbij geholpen door de gedachte die alom in onze samenleving is verspreid: We zijn de architecten van ons eigen leven. Het is de bedoeling van ons leven een kunstwerk te maken. En als het er niet zo prachtig uit gaat zien als we hadden gehoopt dan is dat onze eigen schuld.
Natuurlijk dragen we verantwoordelijkheid voor ons eigen bestaan.  Maar heel veel hebben we niet in de hand. We kunnen daar boos over worden en ons verzetten tegen ons lot. Of we kunnen gaan vermoeden dat in de soms woelige en onvoorspelbare stroom van het leven een diepere Wijsheid en Liefde schuilgaat. Die wij niet kunnen begrijpen noch kunnen sturen.  Maar die ons bestaan een diepere zin kan geven. Hein Stufkens maakte een gedicht naar Psalm 130, met de titel,
De profundis  ( =Uit de diepten)

Leer mij
buigen als het riet
als het waaien begint-
En zeg dat jij
mij wel ziet
in de wind

Leer mij
zingen op het uur
dat het branden begint-
en zeg dat jij
in dit vuur
mij wel vindt

Droog mijn
tranen in de nacht
als het stromen begint-
en laat mij dromen
dat jij
mij bemint.

Ter nagedachtenis aan
Frederik Veen
schildering
Op 17 augustus overleed Freek Veen, op de leeftijd van 96 jaar. Kort daarvoor was hij naar zorgcentrum Steenvoorde verhuisd. Freek was een mens die veel nadacht over de diepere zin van ons bestaan. Graag voerde hij daar diepgaande gesprekken over met wie er maar voor openstond. Hij was een onderwijsman in hart en nieren. Hij was o.a directeur geweest van de basisschool Oprit/ De Brug (nu  De Melodie). In zijn latere leven werd hij meer leerling. Maar dan in de school van het leven zelf, al bleef het doceren hem ook in het bloed zitten. Telkens kwam hij weer terug op de verwondering over het bestaan. Boven de rouwkaart staan de woorden geschreven die heel goed uitdrukken hoe hij het leven ervoer: De Eeuwige heeft het leven geschapen, ik ben slechts een nietig onderdeel daarvan. Anders dan van vaste dogma’s leefde hij van die verwondering. Hij had een grote eerbied voor de Schepper van dit alles. Vele levensjaren heeft hij zich gekoesterd gevoeld door de liefde van zijn Doortje die al eerder overleed.  Maar toen zij wegviel pakte hij het leven moedig weer op, al werd het steeds moeilijker door toenemende lichamelijke klachten. De liefde van zijn kinderen en klein- en achterkleinkinderen en de waardering en het respect die ze hadden voor zijn wijsheid en inzicht, werden toen van nóg groter belang. In hun kring is afscheid van hem genomen. Wij wensen hun toe dat de goede herinneringen aan deze bijzondere mens hen zullen dragen.

Wilma Renee Huisman-van Joost

hartOp 25 augustus overleed ze plotseling, na een kort verblijf in het ziekenhuis, op de leeftijd van 81 jaar. Dit was natuurlijk heel schokkend voor haar man en kinderen en kleinkinderen. Ze zal enorm gemist worden want ze was een mens die licht en liefde verspreidde. Haar vriendelijke glimlach naar ieder die ze ontmoette was er altijd. Tegelijk was ze heel bescheiden en stond niet graag op de voorgrond. Eric en zij hebben heel veel gereisd en bijna de hele wereld gezien. Overal waar zij kwamen maakte zij vrienden, met wie ze daarna trouw contact onderhield. Naast deze verre reizen stond iedere twee jaar een reis naar Indonesië op het programma. Daar woont heel veel familie die hen iedere keer met open armen ontving. Het was ook het land wat haar en haar man altijd dierbaar bleef als een vader- of moederland. Eric en Renee vormden een eenheid die elkaar zonder woorden begreep. Beiden waren ze gericht op het geluk van de ander. Volgend jaar mei zouden ze zestig jaar zijn getrouwd. Het is een groot verdriet voor Eric dat ze dat niet hebben gehaald.
Op 31 augustus is in besloten kring afscheid van haar genomen.
Renee was een mens van liefde. We mogen er op vertrouwen dat ze is opgevangen door de God van liefde met wie ze haar leven lang verbonden was. Een liefde die ook Eric en de kinderen en kleinkinderen zal blijven dragen.

Graag tot ziens!
Langzamerhand krijgen bovenstaande woorden weer wat meer kleur en inhoud. Vóór de coronapandemie riepen we het elkaar vaak achteloos toe: Tot ziens. Omdat we het vanzelfsprekend vonden dat dit altijd en overal mogelijk zou zijn. De realiteit bleek heel anders te zijn. Maar langzamerhand groeit in ons de hoop dat  “Tot ziens” weer een gewone uitdrukking zal worden. Maar misschien niet té gewoon. Want het kan ons tot wijzere en meer dankbare mensen maken als we gaan beseffen dat niets in ons leven vanzelfsprekend is.
Graag tot ziens, thuis,
onderweg of in de kerk,
Ds. Susan Karreman