Pastor

Vieren van hoop            
Wonderlijk, indrukwekkend, hoe er soms, opeens, zomaar, een krachtige steun in de rug uit de lucht komt vallen. Onlangs sprak ik iemand, ze belde me. Ik kende haar al een tijd. Haar vader was die dag overleden. Ik kende hem, en ook zijn vrouw, die in 2021 hem is voorgegaan. Kort voor zijn overlijden verzekerde hij haar, zijn dochter, dat we ‘de hoop moeten blijven vieren’.

Dat raakte me recht in m’n ziel. We moeten de hoop blijven vieren. Het was aan het begin van mijn vakantie. Ik was moe en leeg, en ik was innerlijk meer in de mood  om hooguit te kunnen zeggen dat we de hoop moeten vasthouden. Dat vond ik al heel wat; zoveel ellende in de wereld, zoveel mensen om me heen die lijden, zoveel vragen die nooit een antwoord vinden… maar dat we de hoop moeten vieren, nee, dat was ik echt even helemaal kwijt.

muziekgroep

Die uitspraak, van iemand die bijna die andere werkelijkheid zou gaan betreden, droeg me een paar dagen als op vleugels. Die paar woorden inspireerden me, en zetten me aan tot het zoeken van een antwoord op de vraag hoe je dat eigenlijk doet, het vieren van hoop. Een beeld kwam in me op. Het beeld van de dirigent. De dirigent is maatgevend. Hij (of zij, natuurlijk) geeft het juiste tempo aan, het juiste volume, en geeft ook aan wanneer jij aan de beurt bent om in te zetten en te spelen of te zingen. De dirigent is ook degene die het karakter, de atmosfeer van de muziek bepaalt en tot klinken laat brengen. Zo komt viering van muziek tot stand, muziek zoals de dirigent hoopt dat het klinken zal. Dat bééld, van de dirigent, kwam niét zomaar uit de lucht vallen. Wie het weet herkent dit wel.

Er kwam ook een Bijbeltekst in me op, Hebreeën 11: 1a. Geloof viert de werkelijkheid van wat wordt gehoopt. Dat is me nogal wat. Want hoop, dat gaat meestal over de toekomst, al kan die toekomst dan ook bij wijze van spreken over een kwartier zijn, maar waar je op hoopt is over het algemeen niet wat je al hebt in het nu. De hoop drukt een verlangen naar iets uit, en verlangen doe je naar iets wat je niet hebt maar graag hebben wílt, toch? Maar deze tekst zegt heel iets anders, namelijk: datgene waarop je hoopt, waarnaar je reikhalzend van verlangen uitziet, dat ís er al! Het is al wérkelijkheid. Dat is wat geloof doet. Geloof viert je hoop als een reeds bestaande werkelijkheid!

We moeten de hoop blijven vieren. Dat is de beste, de heiligste manier van gelovend leven. Leven alsof de werkelijkheid je al biedt waar je ziel op hoopt.
Maria Opgelder