Pastorale sectie Nieuw-Rijswijk

Ter nagedachtenis aan Jacobus Haazebroek
 beeld
 Jaap Haazebroek was een echte Scheveninger, die daar een onbezorgde jeugd had. Toen de tweede wereldoorlog uitbrak moest het gezin echter evacueren, omdat het huis in Sperrgebiet stond. In de hongerwinter werd Japie, zoals hij toen genoemd werd, naar Steenwijk gebracht omdat daar meer voedsel was. In 1959 trouwde hij met zijn grote liefde. Jaap werd boekhouder en studeerde verder aan de avondschool. Er werden drie kinderen geboren. Met het gezin werden vele, heerlijke vakantiereizen gemaakt. Vanwege ziekte van zijn vrouw ging hij met vervroegd pensioen. Hij heeft nog twee jaar  voor haar kunnen zorgen tot aan haar overlijden in december 1993. Hij miste haar erg maar bleef actief. Hij deed veel vrijwilligerswerk en vloog ook regelmatig naar Griekenland om daar zijn kleindochters te bezoeken.  Na zijn 80e verjaardag ging zijn gezondheid achteruit. De toenemende afhankelijkheid viel hem zwaar want als een echte Haazebroek wilde hij graag zelf de regie houden. Hij overleed op 31 december 2018 op 86-jarige leeftijd, na een leven dat hij als goed en zinvol omschreef. Op 5 januari 2019  werd de afscheidsbijeenkomst gehouden. Hier werd het lied Veilig in Jezus’ armen gezongen. Die geborgenheid wensen we hem toe. Aansluitend werd hij op de begraafplaats Nieuw Eykenduynen begraven. Mogen de kinderen en kleinkinderen en allen die van hem houden,  zich gedragen weten door de vele mooie herinneringen.

De kerk: Een nutteloos instituut ?
 kerk trouw
In het huidige nuttigheidsdenken wordt alles waar je niet meteen het nut van kunt zien als nutteloos beschouwd. Wat doen ze eigenlijk in die kerk? Oude teksten lezen, zingen, bidden en mensen bezoeken. Wat is in vredesnaam het nut er van? Alleen het werk van de diaconie, dat praktisch is gericht op de ondersteuning van mensen in nood is dan misschien nog van waarde. En het werk van predikanten en kerkelijk werkers? Wat doen ze eigenlijk? Ze komen bijvoorbeeld bij mensen die ernstig ziek zijn en ze zitten daar maar. En kunnen niets aan de situatie veranderen. Ze hebben geen aktetas bij zich met pijnstillers of injectiespuiten maar komen met lege handen. Het heeft geen nut wat ze doen. Maar heeft het ook geen zin? Dat laatste hopelijk wel. Het is belangrijk om onderscheid te maken tussen nut en zin. Nut heeft alles waarvan je direct of later de effecten kunt zien. Zin heeft te maken met de diepere lagen van het bestaan, waar vragen leven als: Wie ben ik? Waar leef ik voor? Is er wel iemand die mij ziet? Het is uitermate zinvol dat daar aandacht voor is. Dat mensen gezien worden als wie ze werkelijk zijn, los van hun ziekte of hun ouderdom. In de kerk zoeken we met elkaar naar zin. En we zoeken niet alleen. Vaak zien we er ook iets van- soms even. Zin kan ervaren worden in een goed gesprek dat dieper gaat. In een lied dat ineens raakt. In een gebed in de kerk dat voor jou lijkt te zijn bedoeld.  Je kunt er niet de vinger op leggen. Het niet hard maken in een rapport. Maar dat de kerk zin heeft in een steeds ‘plattere’ samenleving, dat is voor mij zonneklaar. Het is een groot voorrecht om in de kerk werkzaam te mogen zijn. En de ruimte te krijgen om samen met mensen te zoeken naar zin. Het is eigenlijk ook een groot voorrecht- al beleven misschien nog maar weinigen het zo- om in de kerk ambtsdrager te zijn. Want je bent dan bezig met de diepere dingen van ons bestaan, naast al het nuttige dat je misschien in de rest van jouw leven doet.
We moeten als kerk nutteloos durven zijn en niet krampachtig het nut van het instituut willen bewijzen. We hoeven niet populair te worden. Als we de zinvraag maar levend houden en oog hebben voor mensen die daarmee worstelen.

Bezoek
U mag altijd vragen om bezoek. Daar hoeft geen ernstige reden voor te zijn.
Ik zie u/ jou graag, thuis,
onderweg of in de kerk,
hartelijke groet,
Ds. Susan Karreman