Pastorale sectie Nieuw-Rijswijk

Een grote sectie: wie zorgt mee ?
Zoals langzamerhand bekend is, is onze gemeente sinds kort pastoraal verdeeld in twee secties: Oud- Rijswijk en Nieuw-Rijswijk. Naar welke kerk u gaat bepaalt u uiteraard zelf, zoals dat ook al was. Nu was er in het verleden een pastoraatsgroep rond de Nieuwe Kerk actief die echter op een gegeven moment is gaan ‘slapen’. De vraag is nu of er misschien toch weer een ‘ontwaken’ mogelijk zou zijn, aangevuld met nieuwe mensen. Er wordt niet zoveel van u verwacht. U krijgt zeker geen hele kaartenbak met te bezoeken mensen. In de eerste plaats ontvangt u regelmatig training, in allerlei pastorale onderwerpen. Daarnaast wordt in de groep bekeken waar misschien een bezoek of een aantal bezoeken nuttig zou zijn. Niet ter vervanging van bezoeken van de predikant (en straks hopelijk de pastoraal werker) maar als aanvulling er op. Het zou mooi zijn als er weer een aantal mensen hierin actief geworden is wanneer de nieuwe pastorale kracht arriveert. Zodat hij of zij ook met deze groep mee kan doen. En niet helemaal ‘alleen’ hoeft te gaan werken.
Wilt u best iets doen, heeft u hart voor mensen, meld u dan bij mij aan. U kunt mailen of bellen (mijn voicemail kan dag en nacht worden ingesproken)

Aandachtsmensen gaan van start
aandachtU heeft misschien eerder gelezen over de aandachtsmensen die werden gezocht: Gemeenteleden die zich na de dienst er op toe willen leggen om mensen aan te spreken. Inmiddels zijn voor deze taak genoeg mensen gevonden, waar ik erg dankbaar voor ben.
Mijn hoop is dat we allemaal steeds meer aandachtsmensen zullen worden. Vooral ook in en rond de kerkdiensten. Het doet me iedere keer weer pijn als ik na de dienst mensen alleen zie zitten of staan, terwijl iedereen eromheen gezellig met elkaar in gesprek is.
Let wel: Ik begrijp het heel goed. Ieder mens vindt het gezellig en ook makkelijker om met de eigen vrienden en bekenden te praten. Toch is een geloofsgemeen-schap wezenlijk iets anders dan een vriendenclub. Al is het geweldig als er goede vriendschappen ontstaan.
We komen niet bijeen omdat we elkaar zo aardig vinden maar om handen en voeten te geven aan de liefde van Christus. Bij wie niemand wordt buitenge-sloten. En waar juist de buitenstaanders voorrang hebben. We verlangen allemaal naar een bloeiende geloofsgemeenschap. Maar bloei bij God hoeft geen getalsmatige bloei te zijn. Echte bloei begint waar mensen elkaar zien staan en als bekenden begroeten. Laten we elkaar daarom ook groeten en liefst een hand geven, als we naast elkaar komen te zitten in de kerkzaal en weer gaan. Laat geen mens het gevoel kunnen krijgen dat hij of zij niet werd gezien. Er gebeurt al veel op dit gebied. Het is heus niet allemaal kil en koud onder ons. Maar mag het nog een beetje meer? Dat zou niet alleen mij heel gelukkig maken maar ik denk God ook.. en natuurlijk die mens die binnenkomt en die hoopt, zoals ieder mens, niet over het hoofd te worden gezien.

De ontdekking van de monnik in jezelf

monnik jezelf
Juist had ik tegen de collega’s gezegd dat ik voorlopig geen tijd zou hebben om met gemeenteleden eens naar het klooster te gaan. Hoe belangrijk stilte en meditatie ook voor mij zijn. Toen kwam een parochiaan met het prachtige voorstel om het kloosterleven weer eens te gaan beleven in één enkele dag. De Adelbertabdij in Egmond-Binnen organiseert n.l. een paar keer per jaar kloosterdagen. Zo reden we op 27 september met een oecumenisch gezelschap naar de abdij. Hier troffen we een grote groep aan van rond de veertig mensen die verlangde om de monnik in zichzelf te ontdekken. We deden mee aan de vieringen met de monniken. Leo Fijen interviewde de gastenpater over het kloosterleven. En er waren de onderlinge gesprekken. “Een dag is te kort”, zeiden we tegen elkaar. De volgende keer een paar dagen. Toch beleef je veel op zo’n dag. En het is een goede manier om het kloosterleven eens te proeven. Zeker ook voor mensen die nog nooit in een klooster zijn geweest. De Adelbertabdij heeft een mooi bezinningsaanbod, ook voor meerdere dagen. En nieuwe kloosterdagen zullen er ook zeker weer aankomen. Wie individueel een poosje in het klooster wil verblijven, zal dat vaak lang van tevoren moeten reserveren. Want de belangstelling is groot. U kunt het allemaal vinden op de website:
abdijvanegmond.nl

kaarslicht

Naar advent toe
De adventstijd is misschien nog een fijnere tijd dan het feest van Kerstmis zelf.
Een periode van naar-toe-leven, van steeds-meer-kaarsen-aansteken-in het toenemende duister.
En vooral ook verlangen naar een tijd van vrede en geluk voor alle mensen! Kerstmis kan vaak een feest zijn voor ‘insiders’. Voor wie er bij hoort. Maar in de adventsperiode gaan de ramen en luiken wijd open naar de wereld toe. Voor alles en iedereen hopen we op geluk en vrede. Gestorven dromen worden weer in ons wakker. Het kind in ons staat vrolijk op. Ons cynisme krijgt de kans wat af te brokkelen. En onze bitterheid smelt in het zonlicht als de sneeuw die straks gaat komen. Is het een roze droom, ver van de harde realiteit van de wereld waarin wij leven? Of weten we, voelen we in ons hart, dat wat zacht en liefelijk is uiteindelijk sterker zal blijken te zijn dan wat hard en onverzoenlijk is?
U/ jij mag zelf kiezen! Ieder jaar weer. En de keuze van dit jaar hoeft niet gelijk te zijn aan die van het vorige. Advent biedt kansen, om een mens van vrede te worden en een mens van hoop. Zodat de Vredevorst, die we straks zullen bezingen, bij ons een woning kan vinden.

Bezoek en in de kerk aanwezig
Zoveel als mogelijk ben ik op dinsdag in de kerk aanwezig. Het is wel aan te raden een afspraak te maken om een eventuele vergeefse reis te voorkomen. Verder kunt u vragen om bezoek bij u thuis. Nu de pastorale kracht ongeveer gehalveerd is, vraagt dat om een zelfredzame geloofsgemeenschap die om bezoek durft te vragen waar zij dat nodig vindt.
Natuurlijk ( graag zelfs) mag u ook voor een ander mens vragen om bezoek.

Graag tot ziens, thuis, onderweg of in de kerk,
hartelijke groet ds. Susan Karreman