Pastorale sectie Nieuw-Rijswijk

Moeten we ervan leren?

leren

Er is uiteraard veel irritatie, ongemak en wanhoop zelfs over de abnormale situatie waarin het virus ons heeft gebracht. Temidden van al die geluiden hoor je soms een stem die zegt: We moeten er iets van leren.
Onmiddellijk roept dat irritatie en boosheid op bij de meeste mensen. En terecht. Want er staat een verkeerd woord in die vraag: moeten. Als wij mensen iets moeten dan gaan we al gauw steigeren.
Want we moeten al zoveel in het leven. Als we naast alles wat het virus ons ontneemt er ook nog een positieve draai aan moeten geven, lijkt het nog zwaarder te worden.
En misschien is het woord leren ook niet zo gelukkig gekozen. Bij velen van ons is moeten en leren gekoppeld: Ze doen ons denken aan de schoolbanken waar we vaak stof tot ons moesten nemen die ons niet boeide. Bovendien lijkt de omschrijving ‘moeten leren’ te duiden op een van Hogerhand ontworpen plan om ons terug in de schoolbanken, maar nu die van het leven, te zetten. En toch is het misschien mogelijk om goede vruchten te plukken uit deze periode waarvan het grootste deel hopelijk achter ons ligt. Niet omdat het moet, maar omdat het ons leven in het nieuwe jaar, dat voor ons ligt, mogelijk kan verrijken. Ik ga u niet voorschrijven welke vruchten dat zouden moeten zijn. Omdat er immers niets moet. Ik wil u wel uitnodigen om daar eens over na te denken. Misschien levert dat onverwachte inzichten op.

kinderch

Kindercatechese
Wat was het jammer dat we ons enthousiaste groepje kinderen in het najaar teleur moesten stellen. De kindercatechese kon niet doorgaan. In het voorjaar waren we begonnen en ook al een eindje op weg toen de
lockdown alles stil legde. De kinderen hebben toen nog wel het materiaal thuis gekregen, zodat ze daarmee verder konden gaan naar Pasen toe.
Straks gaan we weer op weg naar Pasen en hopelijk kan het nu wel plaatsvinden. Ik reken daar wel op. We zullen dan weer starten in de veertigdagentijd. Het zal heel plezierig zijn elkaar ook op die manier weer te ontmoeten!

Ter nagedachtenis aan:

gedachtenis
Léa Emma Toet-Antz
Ze overleed op 16 november op de leeftijd van 93 jaar. Zij kwam oorspronkelijk uit Frankrijk. Ze ontmoette haar toekomstige man toen deze tijdelijk in Frankrijk verbleef. En ze ging met hem mee naar Nederland. Lange tijd woonde ze in de Spinetstraat. Maar de laatste jaren werd ze in Vredenburch verpleegd. Degenen die haar zullen missen wensen we kracht toe.

Aat van der Houven
Aat overleed op 30 november op de leeftijd van 87 jaar. De rouwdienst voorafgaande aan de begrafenis vond op 5 december plaats in de Nieuwe Kerk. De schriftlezing ging over het gevecht van Jakob in de Jabbok. Zoals Jakob vocht met de grote Onbekende, zo streed Aat ook vaak met haar God. Ze vond Hem zo belangrijk in haar leven dat ze weigerde Hem los te laten. Haar houding was precies als die van Jakob: Ik laat u niet los tenzij u mij zegent. Haar leven is niet makkelijk geweest en de laatste jaren werden getekend door toenemend lichamelijk ongemak. En toch vocht ze om God in haar leven aanwezig te blijven zien. Ze vocht ook om nog te kunnen doen wat ze echt belangrijk vond: Naar de kerk gaan en meedoen aan de filosofiegroep en de leeskring. Toen dat allemaal niet meer mogelijk was verloor haar leven veel kleur. Maar ze bleef zich gezegend voelen door de steun en de aandacht van haar drie dochters die ze als een beschermende muur om zich heen ervoer. En ze kon enorm genieten van gesprekken met haar kleinzonen van wie ze het leven altijd met intense betrokkenheid gevolgd had. Ze was een originele en krachtige persoonlijkheid en ze zal intens worden gemist. In de tijd van rouw die voor hen ligt wensen we haar dochters en verdere familie kracht toe.

Muur van hoop
De kleurige muur van hoop die een tijdje in de kerk heeft gestaan, heeft er tot en met advent (bij uitstek de tijd van hoop) gestaan. Iedereen dank die er aan bijdroeg. De kinderen die er een tekening voor hebben gemaakt kunnen die tekening bij mij weer ophalen. Ik zal ze voor jullie bewaren. De muur zal vast weer voor andere dingen in de kerkdienst worden gebruikt. En de hoop? Laten we die vooral in ons hart bewaren !

Frisse wind
vlieger

In het vorige keer heette ik Sifra al welkom. Nu wil ik nog de wens uitspreken dat ze als een frisse wind door deze gemeente zal gaan.
En velen zal inspireren en verwarmen !

Graag tot ziens
Dat we elkaar weer onbevangen mogen ontmoeten ergens in dit nieuwe jaar. En liefst al snel! Dat we niet meer bang hoeven zijn voor een ongrijpbare dreiging en het leven weer meer als goed gaan ervaren. U kunt altijd contact opnemen en ik hoop op vele ontmoetingen in het nieuwe jaar.
Graag tot ziens, thuis, onderweg of in de kerk
Hartelijke groet,
Ds. Susan Karreman