Overdenking

Kerk zijn in eigen leefomgeving

Als ik op vakantie ben, bezoek ik graag een kerk. Ik loop even binnen en krijg dan een ‘thuisgevoel’. Waar ik ook ben, ik ben even ‘gegrond’. Meestal zijn de rooms-katholieke kerken open. Mooi is dat: mensen kunnen er rust zoeken, genieten van de schoonheid van de kerk en bidden als er behoefte aan is. Te midden van alle hectiek die ons leven meebrengt even stil kunnen worden en tot jezelf en tot God komen.

kerk zijn hfd.v3

In veel kerken staat visueel het verhaal van Jezus’ dood centraal, vorm gegeven door een groot kruisbeeld. Terwijl wij na Pasen onderweg zijn met de Levende.
Opmerkelijk vond ik de kerk die ik op het eiland Isabella (Ecuador) bezocht.
Overduidelijk is in deze kerk de context van de levensomstandigheden van de eilandbewoners weergegeven. Hun hoop en hun zorg. Dit eiland kent prachtige dieren, enig in hun soort, door de geïsoleerde ligging van het eiland. Hoe blijft hun leefomgeving intact en hoe staat dat in relatie met de komst van toeristen?
In hun kerk herkenbare elementen. Naadloos wordt de leefwereld van de eilandbewoners zichtbaar gemaakt. Voor mij: in het verhaal van God met mensen. Jezus wordt weergegeven als levende: uitnodigend, barmhartig en open. Het verhaal van God en mensen, de zorgen en de vreugde van de bewoners worden zichtbaar in beeld gebracht.
Ik moest tegelijk denken aan onze protestantse kerken.
Wat is daar zichtbaar van onze leefwereld? Van onze vreugde en onze zorgen? Veelal wordt dat met woorden geprobeerd te verbeelden, in een gebed of een overdenking. Daarvoor moet je dan wel de zondagse eredienst bijwonen. Eigenlijk ook een beetje ingewijd zijn in de traditie.
Wat ziet en ervaart een buitenstaander als hij bij ons binnenloopt?
Misschien iets van de schoonheid van een gebouw. Hoe wordt het verhaal van de Levende in onze kerk en onze context zichtbaar?

De buitenstaander moet iets van het verhaal van God en mensen op het spoor komen door de uiting van ons geloof en onze zorgen en vreugdes.
Door onze vreugde te delen, onze ervaringen van Gods trouw in ons leven, de liefde aan ons betoond of onze vragen en zorgen in onze context te delen.
Daar waar we als gelovigen op zoek zijn naar dat wat rechtvaardigheid beoogt: barmhartigheid en trouw. Daar waar wij met de armen wijd open midden in de wereld staan. Daar waar wij iets van de context van onze samenleving laten raken aan het verhaal van God en mensen.
En dat gebeurt zeker…..
Omdat wij dat niet zichtbaar maken in ons gebouw maak ik het door woorden zichtbaar.
Want ook in Rijswijk zijn er zorgen en vreugdes die zichtbaar moeten zijn als tekenen van verbondenheid en hoop.

kerkzijn tafel.v3
Dat gebeurt zeker als je met bewoners uit het AZC, veelal ook zelf christen, spreekt over hun leven. De ervaring van onze vrijwilligers van de ‘Samenlopers’ is, dat deze christenen zich dan ook even ‘gegrond’ voelen. Net zoals ik me gegrond voel als ik een kerk in het buitenland binnenloop. Dat te midden van alle zorg is er iemand die luistert en niet per se iets van je wil. Je even een moment biedt van tot rust komen. Of je echt ziet als mens, jouw vreugde en jouw zorg deelt en je even bij de naam noemt.
Mooi om te zien dat zoiets ook ervaren wordt bij het jaarlijkse aansteken van de lichtjes rondom het gedenken van de gestorvenen. Of mensen bij de koffieochtend of bij de weggeefwinkel. Vrijwilligers die bij elkaar betrokken worden en die zelfs ook met Pasen in de Nieuwe Kerk waren. Omdat zij door onze vrijwilligers gezien worden en zo nieuwsgierig worden.
Dit kan pas gebeuren als er aansluiting is bij de leefwereld van deze mensen. Ook mijn ervaring is dat het waardevolle contacten oplevert, die zeker wederkerig zijn en je als mens veel kunnen brengen.
Het is ook bijzonder om hun te vragen wat een Bijbelverhaal met hen doet, als je een verhaal nog nooit gehoord hebt. Verrassende uitkomsten geeft dat. Er valt zoveel aan elkaar te leren.
Zo maak je ook een verbinding met het verhaal van God en mensen, zo kerk zijn heeft de toekomst, denk ik. Als we mensen van buiten naar binnen laten komen, zonder voorwaarden vooraf.
Trouwens niet voor niets ontstaan er steeds meer pioniersplekken, waarbij de context van de leefomgeving en de levensomstandigheden van de mensen centraal komen te staan, waar mensen die naar elkaar op zoek gaan en naar elkaar luiste- ren; mensen die opnieuw worden opgenomen in een gemeenschap met ruimte voor vragen en die delen. Het uitgangspunt is veelal ook een diaconale activiteit.
Mooi zichtbaar is dat bijvoorbeeld ook in het pastoraat en diaconaat van de gemeentes rondom de aardbevingen in Groningen.
Voor Rijswijk zou ik als geloofsgemeenschap nog meer willen inzetten op meer waardevolle ontmoetingsmomenten, waar mensen uit heel Rijswijk, die dat nodig hebben, echt gezien worden in hun leefwereld.

Heeft u tijd en zin om daarover mee te denken? Ik hoor graag van u!

Diaconaal werker,
Therese van Kampen