Overdenking

Het je durven laten gebeuren…
Zo zou ik een pelgrimsreis omschrijven.  Als ik mensen spreek die een pelgrimsreis hebben gelopen, merk ik dat zij echt anders zijn teruggekomen.  Een tijd van de gedachten
laten waaien, niets hoeven, kijken wat de weg je brengt, maakt je open voor de omgeving en voor anderen. En raakt de pelgrim ook daardoor aan de verborgen verlangens in het hart. Je treedt van binnen naar buiten, zou je kunnen zeggen.

Zelf ben ik altijd erg geïnteresseerd in deze verhalen, mogelijk omdat het mijn eigen verlangen is om zelf ooit een keertje een pelgrimsroute te lopen. En dan wel in één keer naar Santiago. Niet in gedeelten maar in één keer, en dan ook de tijd hebben om dat om mijn eigen manier te doen, zonder tijdsdruk. Alleen zo kun je wat mij betreft helemaal je rol als pelgrim innemen.

Genieten van je omgeving, de stilte je veel laten zeggen, mensen ontmoeten , verhalen delen….

Ja, intens waardevol lijkt me dat. Je eigen krachten en zwakheden ontdekken en je gastvrij laten onthalen door mensen die zonder winstoogmerken de pelgrims ontvangen.
Basic en light reizen.
Een rugzak met daarin alleen wat je echt nodig hebt. Dat maakt dat je prioriteiten moet leren stellen.  Ja, het trekt me. De mogelijkheid is alleen nog niet in zicht; mijn werk is ook belangrijk voor mij.
“Zijn wij niet allen pelgrims?” bedacht ik me. Met regelmaat worden we uit onze vaste veiligheden getrokken door intense omstandigheden van buitenaf. In ons persoonlijk leven zeker.
pelgrimsreis
Eigenlijk zie ik ook dat we als geloofsgemeenschap nu op een cruciaal punt staan.
Welke weg zal worden ingeslagen qua nieuwe predikant, qua toekomstvisie, hoe kunnen wij kerk blijven in een veranderende samenleving. Daarbij volstaan de geijkte paden niet meer, dat is duidelijk.

Daar liggen ook hele mooie kansen, lijkt mij. De vraag is: “Zien we ze?”

Het je durven laten gebeuren… komt dan weer bij me op.

Durven wij als geloofsgemeenschap  in Rijswijk gezamenlijk een pelgrimstocht te ondernemen? Durven wij het ons te laten gebeuren? Kunnen wij stil worden voor een Stem die roept… maar niet boven ons gekakel uitkomt?
En daarnaast: hoe sterk zijn wij eigenlijk  in het loslaten en op weg gaan in vertrouwen?
Ik denk dan even aan het verhaal van Abraham; Abraham en de zijnen die alles achterlaten voor een Stem die roept. Met die Stem om ruimte, liefde, vrede in gedachten, kan die Stem, ons als persoon en als geloofsgemeenschap mogelijk opnieuw op weg helpen.

Een weg die misschien wel helemaal niet voor de hand ligt… welke prioriteiten willen wij eigenlijk stellen? Wat is onze kern van geloven en vertrou- wen, zouden we onszelf kunnen afvragen. Onze opdracht ligt volgens mij in het opnieuw durven vertrouwen op de Weg. Basic worden, je toever- trouwen aan dat wat je overkomt. Als dat vertrouwen in God en in elkaar groeit en we elkaar dragen waar nodig, liggen er echt nieuwe wegen van groei.

Als dat onze basis zou kunnen worden, zouden wij, als geloofsgemeenschap, elkaar op elke plek kunnen ontmoeten. Verhalen delen is overal  mogelijk. Het belangrijkste is in mijn ogen de vraag: “Waarom zijn we bij elkaar, wat beweegt ons ten diepste?“ Het lijkt mij goed om het daar eens met elkaar over te hebben.

En ook de stilte te zoeken, buiten ons gezichtsveld te kijken en te ontdekken. Waartoe zou de Stem ons kunnen roepen? Nog meer vragen komen dan boven: hoe gastvrij zullen wij elkaar binnenlaten en ontvangen in Zijn naam? Waartoe worden wij geroepen in Rijswijk?  Kunnen wij elkaar en de samenleving van Rijswijk ten dienste staan met een boodschap van liefde?

Welke prioriteiten zullen we kiezen, wat hebben wij echt nodig?
Welk uitzicht zullen we gezamenlijk zien, en bovenal kiezen we elkaar als reisgenoot?
Wat zou het mooi kunnen zijn als ons Huis een Thuis zou zijn voor vele pelgrims onderweg. En wij als geloofsgemeenschap gastvrij kunnen zijn voor eenieder op ons pad. Of zoals Benedictus het zegt: “Elk mens aan je deur mag je vriendelijk ontvangen, want houd in gedachten: het zou zomaar Christus kunnen zijn”. Spannende gedachte. Wat zou Christus in ons Godshuis aantreffen? Gekissebis om ruimte en plaats, geld of …  gastvrijheid, liefde en zorg?
Diaconaal werker, Therese van Kampen
tel.: 06-22124488
SAMSUNG DIGITAL CAMERA