Overdenking

Kunnen wij God vergeven ?

vergevenEen rare vraag misschien. God moet ons toch vergeven? Wij maken fouten en Hij is volmaakt. Zo hebben we dat geleerd. Maar beleven we dat ook zo? Eigenlijk vaak niet. We zijn boos, teleurgesteld en koesteren soms wrok om alles wat ons overkwam of om wat er juist niet gebeurde. We zijn verontwaardigd over wat er in de wereld gebeurt aan natuurrampen en terroristische aanslagen. En al zeggen we het niet openlijk, ergens houden we God er verantwoordelijk voor. Ja, we weten wel dat veel van het onvoorstelbare leed mensen elkaar aandoen. Maar dan nog is er de vraag: Waarom laat God het toe? Waarom komt er niet een Hand uit de hemel die de boosdoeners grijpt en straft en de onschuldigen bevrijdt? Dat is het ideale beeld van God: Een Super-Persoon die ingrijpt waar wij dat willen. Die vóór ons is en tegen onze vijanden. Die ons geeft wat wij denken nodig te hebben. En oorlog, honger en geweld met één machtig woord laat verdwijnen.
We denken soms dat we uniek zijn in onze tijd, maar de boosheid op en het onbegrip naar God toe is van alle tijden. In het oude Joodse verhaal Job, in het Oude Testament vinden we deze problematiek al terug. God wordt uiteindelijk de mens die in staat is om God te vergeven. En wat een bevrijding is dat voor Hem. Had God hem dan al zijn ellende aangedaan? Vast niet maar toch valt er voor ieder mens wel wat te vergeven als het om God gaat. In de eerste plaats moeten we Hem vergeven omdat Hij ons laat leven in een wereld van licht en donker. We willen een wereld van enkel licht maar zo is het eenvoudig niet. Komt het donker dan niet door die vrucht (geen appel!) die ooit een vrouw nam in het paradijs? Ik lees dat verhaal niet zo, dat door de daad van één mens allen in het ongeluk werden gestort. Ik lees het eerder zo, dat wij mensen allen geneigd zijn op Adam en Eva te lijken in het maken van keuzes die ons geluk niet dienen. Verder moeten we God vaak ons levenslot vergeven. Heeft Hij dat dan bepaald? Het blijft een groot mysterie welke invloed God op onze levens heeft. We mogen dat best proberen te ontrafelen maar het zal ons niet lukken. Natuurlijk beseffen we dat we een zekere keuzevrijheid hebben maar hoe groot die precies is , is onduidelijk. We moeten God misschien ook vergeven dat Hij is zoals Hij is. En niet anders. Dat Hij (of Zij) grotendeels ongrijpbaar en onbegrijpelijk voor ons is. Maar heeft Hij in Jezus dan niet Zijn gezicht laten zien ? Is Hij ons in Hem niet heel dichtbij gekomen ? Zeker, maar daardoor worden onze vragen en onzekerheden niet weggenomen. Want als Hij dan zo nabij is, waarom déze wereld ? De grote vraag in ons leven is of Hij toch onze God mag zijn Want, in velen van ons is er dat onuitroeibare verlangen. Ja, naar God. Een eeuwig heimwee naar ooit helemaal Thuis te komen. Dat verlangen trekt aan ons, laat ons niet met rust. Als we nu eens in dat verlangen meegaan? God dan maar God laten zijn en Hem aanvaarden en zelfs aanbidden. Zou ons dat niet heel veel rust geven en uiteindelijk zelfs vrede ? De vragen zijn dan niet opgelost. Zo lang we leven zullen we bepaalde dingen niet begrijpen. Steeds weer vlamt het verzet in ons op. Maar steeds ook mogen we ons eigen hart weer tot rust brengen. Het hardnekkige verhaal gaat, al vele, vele eeuwen dat Hij een God van liefde is die zéér bij ons betrokken is. Al lijkt dat er vaak niet op. Hij zou in de harten van de mensen werken door zijn Geest in plaats van in te grijpen op zichtbare wijze. Hij zou meer vertrouwen hebben in de zachte krachten dan in de botte bijl. Kunnen we Hem vergeven dat Hij niet aan ons ideaalbeeld beantwoordt ? Het zou ons geloof een nieuwe impuls kunnen geven.
Ds. Susan Karreman