Overdenking

leven zonder masker
Het leven in 2019 gaat alweer een hele maand z’n eigen snelle gang. Bij het verschijnen van dit stukje is het al februari! Dat gaat de goede kant op. Tenminste, als je van de lente houdt. De dagen worden merkbaar al weer een beetje langer. Er zullen sneeuwklokjes en krokussen boven de grond uit komen piepen. Bij mij op het balkon staat een prachtmand vol bolletjes van blauwe druifjes en elke avond houd ik in de gaten of het niet te koud gaat blauwe.v1worden. Want dan pak ik de hele bak in. Daar ligt speciaal een dekentje voor klaar. Fantastisch is het om nieuw leven aan de aarde te zien ontspruiten. Daarom kun je daar zo verschrikkelijk naar verlangen –ook al is het feitelijk nog midden in de winter.  Want dat prille nieuwe leven is zó puur en teer, kwetsbaar en toch zó krachtig… vroeg of laat is er geen houden meer aan, dan breekt het leven los uit wat nu nog in het verborgene is. Het losbreken van nieuw leven. Dat maakte ik onlangs mee op een heel andere manier. Kent u het Vadercentrum in Den Haag? Het zit aan het Jonckbloetplein. Het is een multicultureel centrum waar van alles en nog wat gebeurt. Heel diverse activiteiten. Ook op religieus gebied. Ze houden er eens per maand een avond-met-maaltijd, en tijdens die maaltijd wordt een dialoog gevoerd. Daarbij worden om de beurt vertegenwoordigers van alle religies uitgenodigd om die dialoog op gang te brengen, te leiden en in stand te houden. Zo komen daar de pandit (voorganger van Hindoeïstische huize), de islamitische imams, de Joodse rabbijn en ook de humanist regelmatig spreken, en ook Michiel, Susan en ik, vanuit de Protestantse Gemeente Rijswijk, doen aan deze activiteiten mee. In de kerstperiode was ik daar voor de tweede keer te gast.  Het moest natuurlijk gaan over het christelijke kerstfeest. Voor een gezelschap van ongeveer 120 gasten, afkomstig uit alle religieuze stromingen die de stad rijk is, én natuurlijk ook mensen die helemaal geen geloof aanhangen behalve dan hun geloof in de kerstman-;).
In dat Vadercentrum (what’s in a name) komen heus niet alleen vaders, maar ook moeders, opa’s en oma’s en jongeren van alle denkbare pluimage uit alle windrichtingen van de aarde, inclusief onze eigen breedtegraad. In werkelijk alle opzichten een veelkleurig gezelschap dus, een afspiegeling van de wijk waarin het allemaal gebeurt, Laakkwartier-Oost. Natuurlijk zoek je dan een thema van waaruit je contact kunt maken, en ik had gekozen voor het thema ‘Engelen’, gezien de aankondiging aan Maria van de op handen zijnde geboorte van Jezus, en gezien hetgeen de herders in het veld van engelen te zien en te horen kregen. Het sloeg aan. Mensen vertelden over hoe zij dachten over engelen, of ze bestaan, ja ze bestaan, en hoe zij ze ervaren in hun eigen leven. Prachtig dat zo’n gesprek dan zomaar kan ontstaan!
kaarsenEngelen kondigden het Licht in de wereld aan, vertelde ik. En dat licht ontstaken we voor elkanders ogen. Daartoe had ik de prachtige kaars meegenomen die ik mocht ontvangen bij mijn bevestiging als ouderling-kerkelijk werker, alweer bijna een jaar geleden. Uiteindelijk is dat natuurlijk een Paaskaars.  
Ik heb daarover iets verteld en laten zien, en toen die kaars aangestoken. Op mijn uitnodiging kwamen er mensen naar voren die wel een klein kaarsje wilden ontsteken aan die paaskaars. De eerste begon en zo gaven ze het licht aan elkaar door, tezamen geschaard rond de paaskaars. Ze wensten elkaar daarbij licht en vrede toe. Hoe mooi is dat! U kunt het hier met eigen ogen zien op deze foto’s. Om zo samen en zo divers te kunnen leven, samen te vieren, in openheid elkaars diepste overtuigingen, hoop en geloof te verkennen, te bespreken, te respecteren en te delen: dat kan alleen in de ont-maskering. Ontmoeting. Geen maskers. Geen moeten, maar ongedwongenheid. Geen oordelen over elkaar. Geen wantrouwen. Ik vertelde het aan iemand uit onze gemeente die het Vadercentrum door en door kent. Hij zei: “Die mensen dragen geen masker.” Dat zette me aan het denken. Wat is er nodig om alle maskers af te leggen? Wanneer is dat echt mogelijk? Het hield me nogal even bezig, die vraag. Ik kon uiteindelijk maar één antwoord bedenken. Als je niets meer te verliezen hebt, als je niets hebt op te houden. Als je dankbaar bent voor wat je hebt –vooral ook elkáár. Als je niets te vrezen hebt. Als jouw ruimte jou wordt gegund en niemand ook maar de minste neiging heeft jou te veranderen. samen.v1Dan kunnen eindelijk alle maskers af. Ik weet niet. Maar misschien zat die hele zaal wel vol met engelen want er was opeens zóveel licht… en gezóngen dat er werd… en gespééld…  Een jonge violiste speelde, een koor uit Laak zong onze kerstliederen…  Allen kwamen we samen…
Maria Opgelder