Oude Kerk

Zondag 3 november
zevende zondag van de herfst
Crèche: Thea van Unen
Kindernevendienst: Tineke Visser
Kerkteam Oude Kerk
Zangdienst  m.m.v. de Cantorij Oude Kerk

Zondag 10 november
achtste zondag van de herfst
Crèche: Judith Ceton
Kindernevendienst: Ira Spannenburg
Kun je Genesis 1 ook zó lezen dat je het leven van vandaag er in herkent?
We gaan een nieuwe poging wagen, mede luisterend naar de rabbijnen.
Ds. Wim van der Kooij

Zondag 17 november
negende zondag van de herfst
Crèche: Layla & Sarah Colen
Kindernevendienst: Wil van Vliet
Lezing: Lucas 20: 27-38
Het lijkt om een meningsverschil te gaan tussen de Sadduceeën en Jezus, in hun vraag naar de opstanding. Zeven broers sterven zonder kinderen achter te laten. Slotvraag: wiens vrouw is zij bij de opstanding. Letterlijk staat er dat de zeven mannen deze vrouw gehad, bezeten hebben. Wie van de zeven kan na de dood zijn recht op deze vrouw doen gelden? Klinkt nogal bezitterig allemaal. In zijn reactie trekt Jezus een ander spoor. Menselijke instellingen gaan voorbij. Dat betekent dat we kunnen opstaan uit wat ons gevangen houdt en wat we denken nodig te hebben. Ook het ‘kunnen sterven’ is voorbij.
Helemaal anders…
Een wereld waarin het niet gaat om overleven, om eten en drinken en huwen of samenwonen en belasting betalen, maar waarin wij leven als de engelen. We kunnen ons daar geen voorstelling van maken en eigenlijk hoeven wij  ons daar geen voorstelling van te maken, omdat ons daarvan door heel het evangelie een groot voorbeeld wordt gegeven in het leven van Jezus Messias zelf.
Dat kan dan zo wel zijn, maar na deze laatste vrome zin ga ik tegelijk in gesprek met mijzelf – wat zegt dat over mijn leven nu, het leven dat ik leef, geleefd heb, welke betekenis heeft dat (gehad): opstaan uit wat me gevangen houdt, klinkt aantrekkelijk en wat heb ik dan nodig… Woorden als vergeefsheid, voorbij, gaan door me heen, maar ook het woord liefde. Wat in mij verzet zich tegen die verandering en wat in mij roept hierbij een blij gevoel op?
Ds. Arjen Cuperus

Zondag 24 november
tiende zondag van de herfst
Crèche: Ariënne Mak
Kindernevendienst: Linda Gort
afbeelding bij het stukje over Zondag Voleinding_001
Deze zondag kent een brede inhoud. Niet alleen bevinden we ons aan het einde van het kerkelijk jaar: de laatste zondag vóór de periode van advent dat juist een nieuw begin is, nieuw Leven dat ons geboren wordt. Vlak tegen elkaar aan liggen begin en einde van het leven in één Hand besloten. Als ons leven eindigt, vallen wij niet uit die Hand. Integendeel! In die Hand zijn wij gekénd, en beschermd! Dat geloven wij. Daarom kúnnen wij Zondag Voleinding ook vieren als de zondag waarop we onze overleden geliefden gedenken. Hun namen worden genoemd. Licht zal over die namen stralen, zoals sterren aan de hemelboog. Dat doet denken aan dat ene hele oude kinderversje. We zullen het deze zondag dan ook zingen. Weet jij hoeveel sterren stralen / aan de blauwe hemelboog / weet jij hoeveel namen zweven / boven zee en bergen hoog / al die duizenden tezamen / kent de Heer bij hunne namen / Hij verliest er geen uit ’t oog. Hij verliest er geen uit ’t oog. De kinderen van de Kindernevendienst zullen aan dit lied nog een extra dimensie toevoegen. Ook mogen we deze zondag Cantemus Cum Corde verwelkomen; zij zullen drie prachtige stukken voor ons zingen die ons bepalen bij ons gemis en verdriet, terwijl ze tegelijkertijd de goede boodschap over ons uitzingen: heelheid, hoop en een plek van HogerHand bestáán! Eens, ooit, zal gemis en verdriet niet meer zijn. Eens, ooit, mogen we gemis en verdriet loslaten. Eens, ooit, als Hij alles zal zijn in ons allen. Dan zal er vreugde zijn, dat vreugdevuur dat nooit meer dooft.
Maria Opgelder