Kerkasiel

Kerkasiel Bethelkapel
IMG_1924
De doorlopende kerkdienst die wordt gehouden in de Bethelkapel in Den Haag is, terwijl ik dit schrijf, al vier en een halve week aan de gang. En op het moment dat u dit leest, zal dat zes weken zijn. Ervan uitgaande, dat het slotlied dan nog niet gezongen is.
De estafettedienst is, zoals u weet, bedoeld om het Armeense gezin Tamrazyan te behoeden voor uitzetting. Om voor die familie rust te creëren en om tijd te winnen om met de politiek in gesprek te gaan. Én om aandacht te vragen voor die andere 400 kinderen die geworteld zijn in Nederland, die meer dan vijf jaar hier wonen, maar waarvan 90% geen kinderpardon krijgt.
Er zijn al zo’n 400 verschillende voorgangers en zo’n 4000 bezoekers geweest in deze dienst, uit alle hoeken van het land. Dat geeft een heel bijzondere en oecumenische sfeer daar in die Bethelkapel, en dat zeg ik uit ervaring, want ik ben er zelf inmiddels twee keer voorgegaan. Een groepje Rijswijkse gemeenteleden was daar ook bij aanwezig.
Ik realiseer me dat je verschillend kunt denken over dit kerkasiel. En dát er ook verschillend over wordt gedacht, buiten en binnen de kerk. Een blik op de krantenartikelen en opiniebijdragen, maar ook het onderlinge gesprek in de kerk maakt dat duidelijk. 
Daarom was het met enige schroom dat ik dit kerkasiel ter sprake bracht in de preek die ik op 4 november hield in de Oude Kerk. Juist omdat ik zelf uw voorganger ben, uw “herder en leraar” zoals een van de gemeenteleden mij steevast noemt, moet ik voorzichtig zijn in de verkondiging. Daarom heb ik op de preekstoel gezegd – en ik zeg dat nu weer – dat ik dit op persoonlijke titel doe. Dat dit niet betekent dat u er hetzelfde over moet denken.
Dit kerkasiel is een klassiek dilemma. Het is eigenlijk iets wat je niet wilt, maar het alternatief is dat ook. Er zijn kinderen in het geding. En of je wilt of niet, je moet hier iets van vinden.
En ik zal u eerlijk zeggen: ik heb er zelf ook over getwijfeld. Want er zijn genoeg vragen bij dit actiemiddel te stellen. Moet de kerk dit doen? Mag je van de kerkdienst wel een actiemiddel maken? Gaan we niet op de stoel van de politiek zitten? Rijden we de rechter niet in de wielen?
Dat zijn allemaal goede vragen. Waar je verschillend antwoord op kunt geven, al naar gelang welke waarde en welk argument zwaarder voor jou weegt. Maar mij werd via de mail ook een dirécte vraag gesteld, door de Protestantse Gemeente Den Haag: “We kunnen dit niet alleen, wil je ons helpen?” En toen was het voor mij afgelopen met mijn vrijblijvende meningsvorming, ik moest een keuze maken: ik deed mee of ik deed niet mee. En wat ik ook zou kiezen, het zou consequenties hebben.
En ik heb gekozen om solidair te zijn. Ondanks de tegenwerpingen, ondanks de tegenargumenten, die ongetwijfeld hout snijden. En voor mij gaat het niet alleen om deze ene familie. Ik vind het belangrijk om een signaal af te geven aan de politiek m.b.t. het kinderpardon en de manier waarop dit wordt toegepast: dit moet anders kunnen.
En nogmaals: ú mag ánders over dit kerkasiel denken. We zijn protestants genoeg om ons eigen standpunt in te nemen. En ons eigen geweten te volgen en daarin een afweging te maken.
Maar mócht u deze estafettekerkdienst steunen, dan bent u daar als kerkganger van harte welkom, in buurt-en-kerkhuis Bethel, Thomas Schwenckestraat 30. U kunt er dag en nacht terecht.
Meer informatie:
http://www.protestantsekerkdenhaag.nl/
https://nl-nl.facebook.com/StekDenHaag          Ds. Michiel de Leeuw