Pastorale sectie Nieuw-Rijswijk

Duivel of satan
Van Luther wordt verteld dat hij zich ooit zo door de duivel bedreigd voelde dat hij een inktpot naar diens hoofd gooide. Of het verhaal waar is, weten we niet, wel dat het tekenend is voor hoe Luther de duivel zag. Deze zomer wil ik mijn kerkdiensten aan de duivel wijden, een beetje veel eer misschien, maar ik krijg er zelf nu al plezier in.
Het idee is dat wij ‘niet meer in de duivel geloven’. Nee, dat moet je zeker niet doen, dan gaat hij zich nog iets verbeelden. Maar wie heeft nooit last gehad van iets in zijn ziel dat maar door bleef zeuren: jaloezie, angst, gepieker en getob? Dat kan zo’n duiveltje zijn dat je achtervolgt. En een enkele keer heb je zo’n hinder van een collega die je pest, van buren die herrie maken, van een kind dat problemen geeft, dat je hem (nee, geen duivel noemt, maar) wel graag meer op afstand zou willen hebben. U zult zien wat een vrolijk onderwerp de duivel kan worden. En hoezeer we hem nog steeds serieus moeten nemen, dat ook.

Pastoraat
In een rustig tempo breng ik in mijn laatste werkzomer nog zoveel mogelijk bezoeken om afscheid te nemen. Mijn eigen afscheid wil in mijn ziel nog niet zo werkelijkheid worden. Ik heb het gevoel dat we een lange zomer zullen krijgen, maar de ervaring is ook dat die zomers te snel voorbij gaan. De tijd zal het leren. Dat ik als predikant begon, ooit, lijkt ook nog niet zo lang geleden…
Hartelijke groet,
Ds. Anne Marijke Spijkerboer