Nieuwsbrief 20 d.d. 19 mei

duifNegende pastorale brief aan onze gemeenteleden

Hemelvaart

Lieve mensen,
Een dichter die de verlatenheid van de mens diep heeft doorvoeld is wel Ida Gerhardt (1905-1997) geweest. Met name een paar gedichten over kinderen laten een diep- invoelend vermogen zien in de verschrikkingen van diepe eenzaamheid. Uit de biografie over haar van Mieke Koenen Dwars tegen de keer, blijkt dat zij daarvoor uit haar eigen jeugd put. Waarin ze zich niet begrepen voelde door een zeer onevenwichtige en weinig empathische moeder. Hemelvaart zou je de kerkelijke dag van de eenzaamheid en verlatenheid kunnen noemen. ida gerhardt gedichtida gerhardt

De leerlingen blijven ontheemd achter. Al laat de evangelist Johannes Jezus zeggen dat Hij hen niet als wezen achter zal laten. Maar dat is wel zoals zij zichzelf ervaren moeten hebben: als kinderen die de weg niet weten. Deze corona-crisis slaat de mensheid als geheel een stuk zekerheid en zelfvertrouwen uit handen. Het is een periode van niet-weten. Van zoekend en tastend een weg gaan. We hebben wel een leger van deskundigen ter beschikking, maar ook zij zeggen eerlijk dat het een tasten en zoeken is naar de onbekende contouren van deze nieuwe bedreiging. Dit gedicht kan je een onmachtig gevoel geven. Je zou dat kind zo graag willen helpen. Maar dat is niet mogelijk. Zoals zoveel menselijke eenzaamheid niet zomaar te verlichten of weg te nemen is. Sterker nog, eenzaamheid maakt deel uit van ons bestaan op aarde. Hoe graag we dat ook voor elkaar verbergen. Het oude lied zong het al: Here God wij zijn vervreemden, door te luist’ren naar uw stem. Een soort heimwee, naar iets, naar iemand? Een verdrietig besef van een tekort dat er altijd zal zijn. Dat is op zich helemaal geen ramp als we het erkennen. Juist als we het gaan zien én aanvaarden, dan verwachten we niet van anderen dat ze het ‘oplossen’. Het gedicht krijgt aan het eind een verrassende wending. Ik wacht u Vader van de overwal. Ineens verandert het eenzame kind in een gelovige die uitziet naar de Vader met een hoofdletter. En dan blijkt de eenzaamheid niet het laatste en blijkt er hoop te zijn op een weerzien. Op het Thuis waar we naar op weg zijn. Dan heeft de heimwee ook een positieve functie: ze trekt ons naar God toe, die we zo makkelijk zouden vergeten als alles helemaal perfect zou zijn.

Ds. Susan Karreman

 

Deze nieuwsbrief is ook te downloaden 200519-PGR-nieuwsbrief 20 dd 19 mei
voor verdere verspreiding.