Nieuwsbrief 42 d.d. 28 oktober

 

ik ben op reisZeventiende pastorale brief aan onze gemeenteleden

duifLieve mensen,
Dit is een brief die er niet had moeten zijn. Hoe hebben we gehoopt, in de meer ontspannen zomermaanden, dat we het ergste hadden gehad. Inmiddels weten we dat ons en deze wereld waarschijnlijk een lange, grimmige winter te wachten staat. Mensen reageren daar verschillend op. Moedeloosheid, verzet maar ook ontkenning van de ernst van de situatie en absurde complot-theorieën komen voor. Het zijn ten diepste allemaal uitingen van wanhoop en onmacht. We weten niet goed hoe het verder moet als we menselijke fysieke nabijheid als een gevaar moeten gaan zien. En als het nodig is om met een boog om elkaar heen te lopen. In het lied van Elly pelgrimen Rikkert zien we iets van de onzekerheid terug die mensen altijd al voelen als ze zich een weg door het leven heen moeten banen. Een weg waarop antwoorden en duidelijke richtingwijzers ontbreken. Nu is wereldwijd de situatie nog veel lastiger. Het lied doet me denken aan de woorden van Jezus over de smalle weg die we moeten gaan. Een weg die naar het leven leidt. Het is ten diepste de weg van eenvoudig vertrouwen. Vertrouwen waarop? Dat het zo’n vaart niet zal lopen? Nee, geloven is geen optimisme en zeker geen ontkenning van de realiteit. Het is met beide voeten op de aarde staan en tegelijk diep beseffen dat we niet aan onszelf zijn over- gelaten. Dat ik als mens in deze situatie zo goed mogelijk mijn leven moet leven. In eenzaamheid misschien, gekweld door gevoelens van verlatenheid. Maar in het besef dat er Iemand is die elke morgen tegen me zegt: Kom, sta op, Ik schenk je weer een nieuwe dag. En misschien ervaar ik dan iets van innerlijke vrijheid zoals die van een vogel die verder wil vliegen dan de zon. Of van een paard dat mag draven zonder teugels. Uiterlijk in mijn vrijheid beperkt maar met een hart zo wijd als de wereld! Kracht en moed en toch ook een beetje geluk wens ik u allen toe voor de komende periode. Hartelijke groet, ds. Susan Karreman