Pastor

Door verzoeking

Er is veel dat ons momenteel de adem beneemt, we houden ons hart vast. Over de ontwikkelingen rond het Covid-19-virus natuurlijk. Waar komen we in terecht? Hoe lang zal het nog gaan duren? Komt er snel een goed en betrouwbaar vaccin? Het idee dat dit virus over heel de wereld gaat en mensen en dieren treft, hun het leven ontneemt, en ook de economie treft, en ons ook ten diepste raakt in ons mens-zijn: onze behoefte aan samenzijn, aan nabijheid en aanraking.

Wat dat betreft heeft dit virus ons plotsklaps in een nieuwe werkelijkheid gezet. Een werkelijkheid die we nog niet kenden, en die alles op z’n kop heeft gezet. Net als toen de vliegtuigen zich in het World Trade Center in New York hadden geboord en alles instortte, over krap een jaar
alweer twintig jaar geleden. De beelden dáárvan hebben zich blijvend op ons netvlies gebrand. En zo branden de beelden van het virus zich nu in onze ziel. In ons persoonlijke leven, waarin we zomaar in een isolement kwamen te zitten. In ons persoonlijke leven, en in de kerk. We kunnen ons in de diensten niet samen boven onszelf uit zingen. We drinken geen koffie na de dienst. Hele families zien zich gedwongen tot een afscheid van hun dierbare in beperkt gezelschap. Dat doet veel pijn. En het voelt aan als een onbegrijpelijk iets. Wat overkomt ons eigenlijk?

Velen zijn bezig met de vraag naar de betekenis van dit alles. Welke lessen hebben we te leren? Hoe moeten we gaan leven om het virus uit te bannen? En gaat dat wel echt lukken? Het is een bezoeking, wat we meemaken. Velen voelen dat zo. En zo is het ook. Een bezoeking die een zware wissel trekt op onze lange adem, een bezoeking die een wissel trekt op de lévensadem van velen, zoals ook de aanslag op de Twin Towers aan velen de levensadem heeft ontnomen.

Dat brengt mijn gedachten op gesprekken met twee afzonderlijke gemeenteleden in de afgelopen tijd. Het “Onze Vader” kwam aan de orde, gecentreerd rond de zin: …’en leid ons niet in verzoeking…’. Een vraag die zich opdringt, in het heel concrete perspectief van het gevaarlijke virus, was: wie leidt ons dan in verzoeking eigenlijk?! Geloven we dat Gód dat doet?

Persoonlijk geloof ik beslist van niet, en ook de betreffende gesprekspartners geloofden absoluut van niet. Toch bidden we dat tot God. Mijn gespreksgenoten hadden zonder dat van elkaar te weten eenzelfde betekenis aan deze gebedszin gegeven, door het toch enigszins passieve verzoek aan de Eeuwige te veranderen

in een veel actiever verzoek. Het verschil zit in een klein hoekje, in slechts één woord: het woordje ‘in’. Wanneer je zou bidden: …’en leid ons dóór de verzoeking…’, beaam je als het ware dat er verzoekingen zijn, en je spreekt uit dat je aanvaardt dat er slechts één weg voor je open ligt: de weg er door heen! Er ís geen weg die jou er omheen leidt. Want de Boze is nog altijd in de wereld -tot we voor eens en voorgoed van hem verlost zullen worden. Maar ook Christus is in deze wereld -in ons kan Hij de wereld nabij zijn ondanks alle leed en ellende, ziekte en dood. Daarom hééft Hij er iets aan als wij dóór de verzoekingen en bezoekingen heengaan, met ons oog gericht op een vast punt aan de horizon van onze soms woeste levenszee. Kijken we naar Hem en bidden we om Zijn leiding dwars door die verzoeking heen, dan kunnen we leren om niet te klagen maar om te dragen. En dan doel ik op een lied dat mij zeer dierbaar is. Het staat niet meer in het nieuwe Liedboek. Maar wellicht heeft u het oude Liedboek nog ergens liggen in een la. Zoek dan eens lied 469 op. Het is een tekst van Guido Gezelle. Het leven is een krijgsbanier. Die krijgsbanier moet moedig voorwaarts gedragen worden, door goede en kwade dagen. We vallen wel eens om en lopen verwondingen op. Want het leven is geen vreed’ alhier. Een wapenstilstand kunnen we niet vragen. Maar we kunnen de krijgsbanier een metamorfose laten ondergaan. Hem veranderen in een kruisbanier. En die dan tot in Góds handen dragen.

Afbeelding bij de eigen column_001

Dat is: Hem de leiding geven over jouw weg door de verzoeking. Deed ook Mozes het niet zo? Hij leidde het volk, en zélf liet hij zich leiden door Wolk en Vuur en Stem. En deed Christus het niet zo? Beval Hij zichzelf niet in de Vaderlijke handen? Dat is nog eens vertrouwen en daadkracht waarvan wij kunnen leren! Laten we dat doen. Zingen komt wel weer. De koffie ook. Natuurlijk wordt dat allemaal node gemist. Daar is ook echt wel reden toe. Maar toch kunnen we ook hierin keuzes maken. Er op vertrouwen dat de Eeuwige ons door de verzoeking heen zal leiden, juist als de gang van alledag ons de adem beneemt. Blies Híj niet eens zijn laatste adem uit?

Maar die dood had niet het laatste woord. Laten we er dan voor zorgdragen dat alles wat ons de adem beneemt óók niet het laatste woord zal hebben. Zo moeilijk is dat eigenlijk niet. Gewoon kiezen. Kijken naar wat je wél hebt. Wat wél kan. Zo dragen wijzelf er ook aan bij te worden verlost van de Boze.

Maria Opgelder