Pastor

Golfbeweging         Er is geen groei zonder golfbeweging. Een boom groeit in de zomer en rust in de winter, en vormt juist dan een nieuwe jaarring waardoor kracht en omvang toenemen. In de zee zijn geen golven zonder hoogte én diepte. Op het strand spoelen golven aan en ebben weer weg. Je voetstappen, die je er net zette, verdwijnen weer als het vloed is geworden. Op de kortste dag van het jaar, als de winter begint, is het de eerste dag op weg naar weer een nieuwe zomer en als het zover is, worden de dagen meteen weer korter. Zo gaat het met veel dingen in het leven. Je staat voor een moeilijke vraag. Als het antwoord jou dan eindelijk duidelijk wordt, leidt dat vroeg of laat tot weer een nieuwe vraag. Wie net een berg aan problemen beklommen heeft, weet dat elke top die je behaalt weer een nieuwe weg naar het dal voor je klaar heeft liggen. Heb je net vrede gesloten met iemand met wie je ruzie had, komt er een nieuwe confrontatie aan. We slapen en worden weer wakker om vervolgens aan het einde van de dag toch weer te gaan slapen. En zo gaat het maar door.
Het doet me denken aan een rijmpje van vroeger op de middelbare school, als we stoer deden over dat we niks hadden gedaan aan de voorbereiding van een proefwerk: hoe minder je weet, hoe meer je leert, hoe meer je leert hoe meer je weet, hoe meer je weet hoe meer je vergeet. En hoe meer je vergeet hoe minder je weet. Waarom zou je eigenlijk nog leren dan? Gelukkig was dat écht pure stoerdoenerij en geen fatalistische levenshouding. Want daarvoor ben je dan nog veel te jong. Maar hoe oud je dan ook mag zijn: élke leeftijd is te jong voor een fatalistische levenshouding. Méé moet je in de golfbeweging die het leven is. Tegenspartelen is achteruitgang. Het is verlies van energie. Voor niemand, en dat geldt zeker ook voor mijzelf, is dat een simpel praatje. Meegaan op de levensgolven betekent dat je de moed nodig hebt om kopje onder te gaan en weer boven te komen. Dat lukt niet altijd meteen, met die moed. Maar ook dat is een golfbeweging. Wanhoop kan je leren moed te vatten. Zoals moed je soms tot wanhoop kan drijven. Het is nooit van beide één maar altijd is het beide. Up en down, heen en weer, altijd weer.
En toch… toch weten wij, geloven wij, hopen wij dat aan die golfbeweging ooit een einde komen zal. Als de groei volkomen is. Niemand die weet wanneer dat zal zijn en hoe dat precies zit. Dat hoeft ook niet. Leven in het vertrouwen op volkomenheid is leven in overgave, met de golven mee. Voor nu is dat genoeg.
Maria Opgelder