In memoriam

In memoriam Pieter Hendrikus Jolink

Op 24 februari jl. overleed Peter Jolink, 88 jaar oud. Hij woonde aan het Ruysdaelplein en verbleef de laatste weken in Vredenburch.

De heer Jolink was geen lid van onze kerk. Hij bezocht lang met veel enthousiasme een evangelisch genootschap in Leiderdorp. Toch had hij een band met de Oude Kerk, hij bezocht soms op hoogtijdagen onze diensten. Familie had hij niet meer en daarom bood hij in 2019 zijn oude Statenbijbel aan onze kerk aan. U kunt deze straks weer bekijken in de rechter vitrine.

Zo kwam ik bij hem over de vloer. Hoewel hij van karakter meer een toekijker dan een activist was, deden gesprekjes hem goed. “Komt u nog eens langs, dan kunnen we nog wat praten.” Dat was geen straf, want hij had een brede belangstelling, ook voor ‘de kerk’ in het algemeen. Na lichamelijk ongemak was hij wat geïsoleerd geraakt. Bij de uitbraak van corona vroeg hij ons om hulp bij de boodschappen – en die kreeg hij van Leendert Verzijden. De nabestaanden – een oude vriend en zijn gezin – spraken bij de uitvaart op Eikelenburg hun dank uit voor onze aandacht.

De heer Jolink is nooit getrouwd geweest en woonde nog in het huis waarvan hij en zijn ouders de eerste bewoners waren. Mij viel op, dat het er netjes, schoon en verzorgd uit zag. En dat paste wel bij hem, zoals bleek uit de woorden van gedachtenis. Een precieze man – personeelsadministrateur geweest – die zich tot op het laatst goed kleedde en verzorgde. Tot het echt niet meer ging. Hij was dankbaar voor een plek vlakbij zijn huis en voor de zorg die hij daar kreeg.

Centraal in de uitvaart stond psalm 121: Mijn hulp is van de Here, Hij is die u hoedt. Samen met de vriend heeft hij deze psalm op zijn sterfbed uit het hoofd opgezegd.

Ruud Poortier

 

Wij gedenken…. mw Dicky Oudshoorn
bloemVroeger woonde Dicky met haar gezin in Oud-Rijswijk, tot zij verhuisde naar Boogvoorde in zorgcentrum Steenvoorde, waar ze een mooi appartement had, en  waar ze het erg naar haar zin had. Haar leven ging niet bepaald over rozen. Zij heeft veel meegemaakt, zware teleurstellingen moeten incasseren, en grote verliezen geleden. Maar zij was een vrouw die van geen ophouden wist. Alles wat in haar vermogen lag deed ze. Ze hielp graag waar een helper nodig was en dan was zij er ook helemaal. Zij overleed op 10 februari.

Op 18 februari was de afscheidsplechtigheid in de aula van Eikelenburg, en de crematie. Mooie muziek klonk, muziek die door Dicky zelf was aangegeven, zoals het Ave Verum Corpus van Mozart en Jesu bleibet meine Freude van Bach. Ook luisterden we naar het ontroerende lied Neem, Heer, mijn beide handen, gezongen door een mannenkoor. Die handen, waarmee ze zo hard heeft gewerkt, haar kinderen heeft verzorgd, en vele anderen ook, stak ze altijd uit naar mensen en ook naar de Heer, die haar nu aan Zijn hand heeft thuisgebracht. Daar heeft zij rust en vrede. De kleinkinderen droegen bij met een lied en een mooie tekst uit Prediker, over dat er voor alles een tijd is; de achterkleinkinderen hadden tekeningen gemaakt die ze op de kist mochten plakken, en zij ontstaken ook de mooie grote kaarsen, aan de paaskaars. Lied 223 werd gelezen. Gods goedheid is te groot voor het geluk alleen… Zo is dat voor Dicky ook echt geweest. Zij wist Hem aanwezig in het geluk dat ze ook kende, én in verdriet en gemis.
Dicky werd 91 jaar.

Haar familie en vrienden wensen we alle goeds op hun verdere levensweg.
Maria Opgelder