In memoriam

In memoriam Alien Bakker-Smit

Zaterdag 10 juli is Alien Bakker-Smit onverwacht overleden. De dagen ervoor was zij nog helemaal zichzelf, ze deed boodschappen voor het weekend, belde met Leen Huisman (haar vriend), maakte plannen voor de zomer. Het was een grote schok voor haar kinderen en iedereen om haar heen.
Alien werd 18 december 1937 geboren in een rechtzinnig gezin. Zij zocht haar eigen weg in het leven en in het geloof. Net als Goossen Klaas Bakker, haar man, wilde ze eigen woorden vinden voor het geloof dat haar was meegegeven. Ze heeft tot de coronatijd meegedaan aan de leesgroep vanuit de Nieuwe Kerk. Ze was zorgvuldig en nauwgezet en bijzonder zorgzaam, zo vertelden de kinderen me van haar leven. Ze zorgde voor een warm huis voor haar vier kinderen en daarnaast heeft ze veel gezorgd voor de ouders van haar man. Ze heeft voor haar man gezorgd toen hij ziek werd. Een tijdje na het overlijden van haar man ontmoette ze Leen Huisman bij de gedenkzondag in de kerk. Hij wist ook wat het was om iemand te verliezen. Hij heeft haar meegenomen naar de opera en daarna bloeide er tussen hen iets nieuws op. Ze konden overal met elkaar over praten: verleden, geloof en leven. Ook bezochten ze samen de stiefmoeder van Leen en verzorgden ze vele jaren de kerktaxi.
In de afscheidsdienst op 15 juli werd het verhaal van Maria en Marta gelezen. Marta ziet Maria met haar broer Lazarus bij de voeten van Jezus zitten, terwijl Marta de benen uit het lijf loopt voor de gasten. Ze vraagt Jezus om er iets van te zeggen, maar in plaats daarvan spreekt Jezus Marta aan: “Misschien heeft Maria het beste deel gekozen.” Jezus’ opmerking kan overkomen als een afwijzing van de goede zorgen van Marta, maar je kunt het ook op een andere manier verstaan. Jezus kijkt naar Marta en nodigt haar uit om nieuwsgierig te zijn, vragen te stellen en aan zijn voeten te zitten. Want bij God zijn we welkom om wie we zijn, niet om wat we doen. We staan in Zijn licht, en zo gaan we stralen. Aliens kinderen vonden voor haar deze tekst uit Jesaja 60: 19 voor op de rouwkaart:
Overdag is het licht van de zon niet meer nodig.
De glans van de maan hoeft je niet te verlichten;
want de Heer zal je voor altijd licht geven
en God zal voor je schitteren.

Ds. Sifra Baayen

In memoriam Wil Frings

Dinsdagavond 13 juli is Wil Frings overleden op de leeftijd van 85 jaar. Wil Frings werd geboren op 20 oktober 1935.  Na haar huwelijk met Koob de Haan, die politieagent was, verhuisde ze naar Rijswijk. Ze kreeg eerst drie zoons en daarna drie dochters. Haar familie was haar lust en haar leven, voor haar een teken van Gods zegen. Zij zong graag en is vele jaren lid geweest van het Concertkoor. Na het overlijden van Koob, ontmoette ze Han Lantrok op een weekend weg met de kerk van haar dochter. Ze spraken steeds vaker af en op een gegeven moment zei een van haar puberende kleinzoons: Oma heeft verkering! Daarna trouwde Wil met Han en heeft ze nog 15 gelukkige huwelijksjaren gehad. Ook groeide haar familie nog met twee bonuskinderen van Han erbij. Ze was ook kerkelijk betrokken bij de Nieuwe Kerk: zo regelde ze vele jaren het preekrooster in verzorgingstehuis Steenvoorde en was zij koffiedame in de Nieuwe Kerk. Er is op 23 juli afscheid genomen van Wil in een muzikale dankdienst voor het leven, met een familieband die de muziek maakte die zij graag hoorde. In de dienst lazen we van de bruiloft te Kana, een feest waar halverwege de wijn op was. In het leven maken we het ook mee dat de koek op is, het feest over. Maria raadt in de Bijbeltekst aan om naar Jezus te gaan met je vraag, hij weet hoe het verder moet. Hij deelt en ziedaar: hij heeft de beste wijn voor het laatst bewaard. Wil vreesde de dood niet, maar zag uit naar het hemels bruiloftsfeest. Een dag voor haar overlijden zong zij nog een lied met haar dochter, en het was een lied van dank:
Loof de Heer, o mijn ziel
O mijn ziel
Prijs nu zijn heilige Naam
Met meer passie dan ooit
O mijn ziel
Verheerlijk zijn heilige Naam

En op die dag, als mijn kracht vermindert
Mijn adem stokt en mijn einde komt
Zal toch mijn ziel Uw loflied blijven zingen
Tienduizend jaar en tot in eeuwigheid.

Ds. Sifra Baayen

In memoriam Linda van de Vree

rails
Op 4 augustus overleed Rosalinde, die door sommigen Roos en door anderen Linda werd genoemd. Ze werd 54 jaar en al twintig jaar jaar kampte ze met steeds zwaardere lichamelijke klachten. De laatste jaren was ze bijna altijd in huis bij haar moeder, mevrouw van Wezel, die haar helemaal verzorgde. Hoewel ze al 95 jaar oud is. Bij deze zorg werd ze geholpen door twee van haar andere kinderen, Suze en Bas, die bij hun moeder wonen en zoveel mogelijk deden. Haar andere zus Ottolien waakte bij haar toen ze eenmaal was opgenomen in het ziekenhuis. Voor hen allemaal, maar in de eerste plaats voor Linda, was het een zware weg die soms heel moeilijk was om te gaan. Het vertrouwen dat God kracht gaf was heel belangrijk om het vol te kunnen houden. Linda voelde zich de laatste tijd vooral thuis bij de Indonesische kerk, waar ze veel liefde en aandacht maar ook praktische hulp ontving. Op 11 augustus namen we afscheid van haar, in een dienst waarin haar vrienden van de kerk een groot aandeel hadden. We wensen haar moeder en de hele familie nu rust toe en vrede met het feit dat Linda aan een nieuw leven begonnen is.

Ds. Susan Karreman

 

Wij gedenken… mevrouw Bets van Prooijen-Nederlof

eendjesZij overleed op 29 juni, in de leeftijd van 95 jaar.
Zij woonde, samen met haar echtgenoot Jaap en hun drie zoons, langdurig aan de George Washingtonlaan, maar na Jaaps overlijden in 1998 trok ze daar weg. In januari vorig jaar, vlak voor de coronacrisis begon, verhuisde ze naar een appartement in Onderwatershof, waar zij het erg naar haar zin had, maar waar haar gezondheid langzaam achteruit begon te gaan.

De afscheidsdienst in de aula van uitvaartcentrum Eikelenburg, op 6 juli, stond in het teken van tijdelijkheid en eeuwigheid. Er werd gelezen uit het boek Prediker, door schoondochter Karin, waarin alle dingen waarvoor we een tijd van leven hebben, beschreven staan als gave Gods, maar dat wat Gód doet voor eeuwig is. In leven en dood is Hij nabij, in nacht en ontij, en Hij is het Licht en de Leidsman.

Bets had niet zómaar deze lezing en ook dit lied gekozen. Zij wist als geen ander van tijdelijkheid en eeuwigheid -door verdrietige gebeurtenissen en omstandigheden in haar leven. Hoe bijzonder is het, en van hoeveel vertrouwen getuigt het, als je verdrietige omstandigheden die je in je leven meemaakt, op zó’n betekenisvolle wijze een plek kunt geven!

Er werd ook een mooie dichttekst gelezen, door Bets’ oudste zoon, over Bets als gelukkige en trotse echtgenote en moeder. Haar leven werd op een bijzonder mooie manier in beeld gebracht in een met liefdevolle aandacht opgestelde fotopresentatie. Haar kleindochters Marije en Anna deelden met ons herinneringen aan hun lieve oma.

Bets zal door allen die haar liefhadden erg gemist worden. Haar steentje legt gewicht in de schaal in de Nieuwe Kerk. Dat een ieder die haar mist, troost vindt in haar geloofsvertrouwen.

Maria Opgelder

Wij gedenken….    mevrouw Sjoertje Stoter-Linstra

takjeOp 14 juli overleed zij, op bijna 92-jarige leeftijd. Zij was decennialang lidmaat van onze gemeente, eerst samen met haar man, André, en hun beide zoons, en ook de laatste jaren, toen zij in zorgcentrum Steenvoorde woonde, voelde zij zich betrokken bij de kerk. Steevast bezocht zij in Steenvoorde de kerkdiensten, en ook was zij altijd aanwezig bij de gespreksmiddagen die aldaar vanuit de Nieuwe Kerk georganiseerd werden.
De laatste periode is zwaar voor haar geweest. Het door de coronacrisis veroorzaakte isolement knakte haar levenslust en dat maakte haar zeer onrustig.
Gelukkig waren er haar zoons en hun gezinnen, en ook andere mensen die haar trouw zijn blijven bezoeken vanaf het moment dat dit weer mogelijk was.

In de Dankdienst voor Sjoertjes leven, die gehouden werd op dinsdag 20 juli in de aula van uitvaartcentrum Eikelenburg, spraken haar schoondochter Else en kleindochter Miranda met veel warmte over haar. Er klonk ook mooie muziek, waaronder het lied van Vicky Brown, ‘Look for me in rainbows’, zoek mij in regenbogen. Sjoertje hield veel van dat lied. De regenboog symboliseerde voor haar een zacht en kleurrijk licht, licht van de hoop.
Sjoertje verloor veel zekerheden, ook in haar geloof. Maar de deur van de hoop bleef altijd open staan. Van daaruit zong zij ook zo graag, tot op het laatst, bepaalde psalmen en andere liederen mee als die voor haar gezongen werden.

In de dienst werd Psalm 23 gelezen en we beluisterden samen een opname van de gezongen versie van deze psalm. In de overdenking kwam aan de orde dat aan de woorden ‘mij ontbreekt niets’, in vers 1, ook een andere betekenis gehecht mag worden: ‘ìk zal niet ontbreken’. In die betekenis gaat het er niet om dat je alles krijgt wat je nodig hebt, maar dat jij zélf niet wilt en zult ontbreken aan de schaapskudde van de Heer die onze Herder is, en die altijd ‘voor ons uit leeft’. Hij wijst de weg. En ook aan Sjoertje heeft Hij de weg gewezen. Zij mag nu in vrede rusten, de vrede en de rust waarnaar zij zo intens verlangd heeft.

Zij wordt gemist. Haar steentje legt gewicht in de schaal in de Nieuwe Kerk, tot haar nagedachtenis, die haar familie en onze gemeente tot zegen moge zijn.

Maria Opgelder