Afscheid van Rijswijk

Als u deze pagina leest, ben ik nog maar een paar dagen verwijderd van mijn officiële afscheid als predikant van de Protestantse Gemeente Rijswijk. Mijn eerste gemeente. Een onvergetelijke gemeente, dat weet ik nu al. Waarom onvergetelijk?

Allereerst omdat ik hier, bij u, de kans heb gekregen om – na heel wat jaren als geestelijk verzorger in het ziekenhuis – mijn eerste schreden te zetten op het pad van gemeentepredikant. Toch wel een beetje een andere tak van sport. Maar de beroepingscommissie had er vertrouwen in, en ik zelf ook. Ik heb in Rijswijk alle ruimte en vrijheid gekregen om mij hierin te ontplooien. En ik heb zoveel nieuwe dingen mogen leren en ontdekken. En zoveel hartelijke mensen ontmoet.

Ik heb genoten van de gemeenschap, van de kerkelijke ruimte, de liturgie en de muziek, van nieuwe vormen van vieren. Ik heb genoten van de samenwerking met vrijwilligers, met musici, met mijn directe collega’s, maar ook die van de werkgemeenschap van predikanten en de exegeseclub, en niet te vergeten: de collega’s van de andere Rijswijkse kerken onder het motto “Wij geloven in Rijswijk.” Ik heb genoten van het pastoraat. En ik heb genoten van het jeugdwerk, van de contacten met de kinderen en jongeren en oudere jongeren en jonge ouders. De samenwerking met de scholen. Ik heb genoten van alle gespreksgroepen, die zoveel memorabele en verdiepende momenten hebben opgeleverd.

Waarom nog meer onvergetelijk? Er is in zes jaar tijd zoveel gebeurd dat ik er niet aan zal beginnen daar een overzicht of samenvatting van te geven. Maar laat me er drie momenten uit pakken, die op mij blijvend indruk hebben gemaakt. En die mij ook alle vertrouwen geven in de toekomst van deze gemeente. Welke uitdagingen er ook in die toekomst zullen zijn. Omdat deze drie momenten laten zien uit welk hout deze gemeente gesneden is.

Zo was er eens een uitvaart, waarbij de enige aanwezige de zoon van de overledene zou zijn, plus de predikant en de uitvaartleider. Ik heb toen aan wat mensen in het Kerkteam en de gemeente in de Oude Kerk gevraagd of ze misschien gelegenheid zouden hebben om de uitvaart bij te wonen, zodat we wat minder eenzaam zouden zijn. Ik fietste op de bewuste dag richting de begraafplaats en zag in de verte een ouderling en een diaken op de fiets dezelfde kant op gaan. Op de begraafplaats aangekomen bleek er nog een heel stel mensen uit de kerk te zijn, die de tijd en de moeite hadden genomen om naar een uitvaart te komen van iemand die ze nog nooit hadden ontmoet, alleen om die ene zoon te steunen. Het ontroerde me en ik weet nog dat ik dacht: dáárom houd ik van de kerk. Dáárom houd ik van dat samengeraapte cluppie van feilbare mensen, die met elkaar tóch iets van hoop uitstralen in deze wereld. Zo kostbaar.

Een ander voorbeeld uit de Nieuwe Kerk. Daar komen regelmatig vluchtelingen die in het AZC verblijven, liefdevol en belangstellend opgevangen door gemeenteleden. Een van de asielzoekers, een jonge vrouw uit Iran, moest ons land verlaten, ondanks alle hulp die ook vanuit de kerk was geboden. In een ander land, waar zij niemand kende, moest zij opnieuw met haar asielaanvraag beginnen. Maar ook op die afstand bleef het contact met onze gemeenteleden, werd er met haar gebeld en voor haar gebeden, en werd er waar mogelijk geholpen met documenten en andere zaken die de asielaanvraag van deze vrouw konden ondersteunen. Die inzet en betrokkenheid is indrukwekkend.

En ten slotte, van een andere orde, de Kerstdienst die door de EO is uitgezonden en waarmee de PG Rijswijk liet zien hoe zij gemeente wil zijn met een open deur naar buiten toe. Alles kwam in deze uitzending samen: een feestelijke liturgie, samen met de kinderen, een prachtige Cantorij, de samenwerking met de Weggeefwinkel, de winkeliersvereniging en de burgerlijke gemeente, het evenement “Rond de Kerststal” waarmee we jaarlijks vele mensen van buiten de kerk gastvrij onthalen en de boodschap van Kerst op een aansprekende manier over het voetlicht brengen. Zo lieten we als kerk zien wat we in onze mars hebben.

Zoals ik zei, onvergetelijk. En dat geldt ook op persoonlijk vlak voor mij en Marike en ons gezin. Wij hebben ons hier van begin af aan heel welkom gevoeld. We hebben persoonlijke hoogtepunten met u mogen vieren. De geboorte en de doop van onze zoon. En natuurlijk ons huwelijk vorig jaar in de Oude Kerk: een historisch unicum volgens de archivaris, en zo hebben wij het zelf ook ervaren. De hartelijkheid die ons daarbij ten deel viel, was indrukwekkend. Ik spreek dan ook namens Marike als ik zeg dat wij u dankbaar zijn.

En nog een laatste reden dat ik deze gemeente niet zal vergeten, is dat ik heel wat foto- en filmmateriaal van de afgelopen zes jaar heb verzameld, evenals ontelbare afbeeldingen van de Oude Kerk: etsen, tekeningen, schilderijen, foto’s, een glas-in-lood-raampje, een zilveren miniatuur, je kunt het zo gek niet bedenken. Ik kan er mijn nieuwe studeerkamer mee behangen…

U was mijn eerste gemeente. Dat u niet tevens mijn laatste gemeente bent, mag u op uw eigen conto schrijven.

Ik wens u alle goeds voor de toekomst. Ga met God en Hij zal met u zijn.

Met een hartelijke groet, mede namens Marike,
Michiel